mail: info{at}45dimpatras.gr

Η Κορυτσά ντύνεται στα «γαλάζια» και οι Ιταλοί αιφνιδιάζονται

Στο φυλάκιο της Λεονταξανάκης, στις Φιλιάτες, κάποιοι Ιταλοί έκαναν σήμα στους Έλληνες σκοπούς των συνόρων να τους μιλήσουν. Ήταν 27 Οκτωβρίου, νωρίς το μεσημέρι. Ζήτησαν και πήραν ψωμί, «επειδή ακόμα δεν τους είχαν πάει το φαγητό τους». Οι Έλληνες τους έδωσαν τα πέντε από τα έξι ψωμιά που είχανε. Μετά τα μεσάνυχτα και πριν από την έναρξη του μπαράζ του πυροβολικού τους, οι ίδιοι Ιταλοί οδήγησαν μέσα στο σκοτάδι τους δικούς τους και χίμηξαν στους Έλληνες του φυλακίου. Σκότωσαν τον σκοπό κι έπιασαν άλλους δύο. Οι υπόλοιποι πρόλαβαν κι' έφυγαν.Με το πρώτο φως, στις 28 του Οκτώβρη, οι Ιταλοί άρχισαν να περνούν τα σύνορα: Μπροστά οι μοτοσικλετιστές, πίσω τα θωρακισμένα κι ακόμα πιο πίσω το πεζικό. Μετά τα πρώτα μέτρα χάλασε η διάταξη. Τώρα χτυπούσε το ελληνικό πυροβολικό. Φωλιές αραιά και πού, με οδυνηρή όμως ευστοχία. Στη συνέχεια άρχισαν να ανατινάζονται γέφυρες, οι πολλές με άρματα μάχης στις πλάτες τους. Έπειτα, σε διάφορα σημεία άνοιγε η γη και κατάπινε τα θωρακισμένα, καθώς οι Ιταλοί έπεφταν σε αντιαρματικές τάφρους. Οι Ιταλοί μετρούσαν απώλειες πριν ακόμα να έρθουν σε κατά μέτωπο επαφή με τις ελληνικές δυνάμεις. Δεν κατάλαβαν ότι οι Έλληνες μαζεύονταν σε προκαθορισμένες θέσεις. Νόμισαν ότι ο ελληνικός στρατός υποχωρούσε. Αποφάσισαν να προχωρήσουν πιο συγκρατημένα. Στο Καλπάκι τους περίμεναν οι ακόμα πιο οδυνηρές εκπλήξεις. Στις 22 του Νοέμβρη του 1940, το ελληνικό ραδιόφωνο πανηγύριζε με την είσοδο των ελληνικών στρατευμάτων στην Κορυτσά. Αλλά και το ιταλικό ραδιόφωνο πανηγύριζε: «Οι Έλληνες μπήκαν στην Κορυτσά. Τους αναγκάσαμε να έρθουν σε μέρος που εμείς επιλέξαμε, για να δώσουμε τη μάχη καινά τους συντρίψουμε». Κανένας όμως δεν άκουγε ιταλικό ραδιόφωνο εκείνο το βράδυ. Στην Αθήνα ξενυχτούσαν πανηγυρίζοντας. Στην Κορυτσά κοιμούνταν ήρεμα να ξυπνήσουν πρωί. Το ξημέρωμα, 23 του Νοέμβρη του 1940, όλοι ήταν στο πόδι. Κι η πόλη πνιγμένη στη γαλανόλευκη. Είχαν ανασύρει τις ελληνικές σημαίες από τα βάθη των σεντουκιών κι από τα μπαούλα όπου έμεναν κρυμμένες 26 χρόνια. Ο ελληνικός στρατός μπήκε με βήμα παρέλασης. Αποθεώθηκε. «Μεραρχία με άριστη φήμη και μεγάλες παραδόσεις, στην οποία στηρίζονται πολλές ελπίδες» ήταν κατά τον Γκαλεάτσο Τσιάνο η «μεραρχία των Λύκων της Τοσκάνης». Εμφανίστηκε από το πουθενά στη μάχη γύρω από το Τεπελένι. Οι Έλληνες με σύμμαχο τη χιονοθύελλα αιφνιδίασαν την πολυσυζητημένη μεραρχία, συνέλαβαν χίλιους αιχμαλώτους και ουσιαστικά την εξάρθρωσαν. Το πάθημα έκανε τους Ιταλούς να λένε ότι οι «Lupi» (Λύκοι) έγιναν «Lepri» (Λαγοί).

Η ιστοσελίδα αποτελεί προσφορά στους μαθητές του Δημοτικού σχολείου
Σας ευχαριστούμε που συμβάλετε ώστε να γίνει καλύτερο το 45dimpatras.gr