mail: info{at}45dimpatras.gr

Ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Μηχανικού Πελένης υπηρετούσε στη μεθοριακή περιοχή της Αρνίτσας, στην Ήπειρο. Ξημερώματα 28 του Οκτώβρη του 1940, ο χώρος τυραννιόταν από τις εκρήξεις όλμων και οβίδων. Ο έφεδρος ξάπλωσε στη δημοσιά κι άρχισε να σέρνεται ανάμεσα στα ορύγματα από τις οβίδες που έσκαζαν τριγύρω του. Υπονόμευσε τη στρατηγικής σημασίας μεγάλη γέφυρα της Αρνίτσας κι έβαλε φωτιά στο φιτίλι.Όταν τα ιταλικά άρματα μάχης έφτασαν εκεί, αναγκάστηκαν να σταματήσουν. Η γέφυρα είχε τιναχτεί στον αέρα.

Αρχηγός πυροβολικού της 8ης μεραρχίας, ο συνταγματάρχης Μαυρογιάννης ήταν αυτός που επιφύλαξε «λαμπρή υποδοχή» στους Ιταλούς εισβολείς. Από τα τέλη του Αυγούστου του 1940 ανεβοκατέβαινε τις διαδρομές από τα αλβανικά σύνορα ως τις ελληνικές γραμμές προκάλυψης, σημείωνε τοποθεσίες κι έπειτα πήγαινε στα πλησιέστερα χωριά. Πιστώσεις για την άμυνα δεν περίσσευαν κι ο συνταγματάρχης απευθυνόταν στον πρόεδρο και στον παπά κάθε κοινότητας. Τους έβαζε να χτυπήσουν την καμπάνα, μαζευόταν ο κόσμος, τους έβγαζε λόγο κι έπειτα έπαιρνε τους εθελοντές μαζί του, να σκάψουν στα περίχωρα. Αντιαρματικές τάφροι, εμπόδια με σιδηροτροχιές, ναρκοπέδια, χαρακώματα, παρατηρητήρια, φωλιές πολυβόλων, συρματοπλέγματα στήθηκαν έτσι και καμουφλαρίστηκαν. Κανένα δεν πήγε στον βρόντο.

Εφοριακός το επάγγελμα, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ευριπίδης Χρυσαφής από τη Θεσσαλονίκη ανέλαβε την άμυνα του λόφου 731 στις 26 του Μάρτη του 1941 ως διοικητής του 9ου λόχου του 19ου συντάγματος της 1 ης μεραρχίας του Β' σώματος στρατού. Γυμνές καστανιές, δάσος ολόκληρο, σκέπαζαν τον παγωμένο λόφο. Το κακό ξεκίνησε σης εξίμισι το πρωί, 9 του Μάρτη του 1941. Πενήντα ιταλικές οβίδες πέσανε μαζεμένες πάνω στις γυμνές καστανιές. Εκατό χιλιάδες βλήματα σ' όλο το μέτωπο. Ήταν η αρχή της «Εαρινής Επίθεσης» του Μουσολίνι. Δεκαεπτά ημέρες αργότερα, στις 26 του Μάρτη, ο έφεδρος Ευριπίδης Χρυσαφής ζητούσε να αντικατασταθεί. Το ύψωμα 731 είχε περάσει στον χώρο του θρύλου. Δεν υπήρχαν πια καστανιές ν' ανθίσουν την άνοιξη που ερχόταν. Το αίμα είχε ποτίσει βαθιά τη γη. Στην πλαγιά του, η ιταλική μεραρχία Πούλιε είχε εξοντωθεί μέσα σε τρεις μόλις μέρες. Τα πτώματα των Ιταλών χρησίμευαν για προπύργιο του ρημαγμένου λόφου. Το ύψωμα 731 έγινε το σύμβολο της ελληνικής αντοχής στα μανιασμένα κύματα της εαρινής επίθεσης του Μουσολίνι, που ξεκίνησε σης 9 του Μάρτη κι έσβησε στις 25 του ίδιου μήνα.

Ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που διέταξε αντεπίθεση, δυο βδομάδες πριν από την εντολή του επιτελείου. Γεννήθηκε το 1897 στη Μάνη, μετείχε στις μάχες του Σκρα και της Δοϊράνης και πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία. Αποστρατεύτηκε το 1936 «για λόγους υγείας», αλλά ανακλήθηκε στην ενεργό δράση στα 1940. Συνταγματάρχης πια, ανέλαβε τη διοίκηση του αποσπάσματος Πίνδου και εργάσθηκε υπεράνθρωπα ετοιμάζοντας την ελληνική άμυνα εκεί. Το απόσπασμα του αριθμούσε 2.000 άνδρες και διέθετε τέσσερα ορεινά πυροβόλα. Παρ' όλα αυτά, αντιμετώπισε τη μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια», που διέθετε 15.000 άνδρες και είκοσι πυροβόλα, έχοντας και αεροπορική υποστήριξη κατά την εισβολή. Ως τις 31 του Οκτώβρη ο Δαβάκης υποχωρούσε. Την 1η του Νοέμβρη διέταξε αντεπίθεση! Πολεμούσε στην πρώτη γραμμή και τραυματίστηκε, αλλά η αντεπίθεση συνεχίστηκε και κατέληξε στην πρώτη ελληνική αλλά και συμμαχική νίκη επί ευρωπαϊκού εδάφους. Στην Κατοχή συνελήφθη από τους Ιταλούς, που τον επιβίβασαν σε πλοίο για την Ιταλία, όπου θα παρέμενε ως όμηρος. Το πλοίο τορπιλίστηκε και ο Δαβάκης βρήκε τραγικό θάνατο. Τάφηκε στον Αυλώνα.

Η ιστοσελίδα αποτελεί προσφορά στους μαθητές του Δημοτικού σχολείου
Σας ευχαριστούμε που συμβάλετε ώστε να γίνει καλύτερο το 45dimpatras.gr